Apud Acta vital

Galicia Poética "antolloloxía"

rabuñade a dúbida calumnade a esencia espírito de aire pinchádeo que non voe

facédelle a morte que latexe inseguridades desaparece a reflexión vaise a beleza

corda frouxa nun ano, dous, seguimos no bucle aculturado

tensión/distensión irrealidade cotidiana non hai camiño na utopía

as persoas esvaemos como cristal líquido.

El cine digital: «Matrix» como metáfora de la convergencia digital y la  multitarea – Informática Básica 2015

Ver la entrada original

verso libre

Galicia Poética "antolloloxía"

Algún poema tería sentido neste espazo morto falto de colectivos.

Etiquetas aceptadas como propias marcas do capitalismo acelerado enfrontado coas persoas, tan amante da masa.

Subir escaleiras windows on the road soa a apertura do programa, vou, non me dou posto ao día nesta tempada de tantas novas

resístese o cerebro a máis actualizacións pechade a porta parade o mundo as rotativas a tele en negro

gaivotas á terra

a máquina comecartos segue facturando novidade dalle a palanca para morrer anestesiada no día a día esperta dos teus sonos

e

penso nos meus nenos véxoos agardando ben peiteados cos zapatos novos vestidos de posfranquismo ansío liberdade

remorsos

quen es, quen queres ser. Serás o que teñas que ser, déixate. Déitate. Deléitate.

Modigliani: “Cuando conozca su alma, pintaré sus ojos”. - 3 minutos de arte
Modigliani

Ver la entrada original

TRISTURA DESCARNADA (NON MIRES AO PASADO)

Galicia Poética "antolloloxía"

Póñome do revés sen ter dereito

buscando nas fragas o sombreiro de frores marchitas que caeu unha noite de Venus sen excusa ningunha

lembras?

Chove de novo a secas

como se non fixera falta existir e todo fora un recordo de Londres

imos facer maxia de vinte xeitos distintos

pero non no pasado

eu aí non quero volver.

Vermeer y la chica del arete de perla - La Mente es Maravillosa

La joven de la perla, Johannes Vermeer (1667)

Ver la entrada original

o tempo ponnos a cada un no seu sitio ja discrepo eu deste dito que escoito moito pero concrétase pouco

o consolo dos miñaxoias que non nos atrevemos a a atacar nada máis que cando nos vemos obrigados a defendernos

nun mundo en guerra matar non é opcional

porén;

eu prefiro fuxir

o que non di o verbo

habitar a escuridade non é unha boa costume

non reparas nas cadeas e penumbras que constrúen a caverna

non estás presente máis que como sombra que me asombra

negra gris distintos tons opacos

curtametraxe

a maseira do porco fai de pantalla a pantalla amosa imaxes veladas

quero voar voar encherme de ar

ascender reptando rabuña o ventre

quero na inconsciencia aboiar

facerme primeira persoa do singular