Ideario

Me da vértigo el punto muerto
y la marcha atrás,
vivir en los atascos,
los frenos automáticos y el olor a gasoil.
Me angustia el cruce de miradas
la doble dirección de las palabras
y el obsceno guiñar de los semáforos.
Me da pena la vida, los cambios de sentido,
las señales de stop y los pasos perdidos.
Me agobian las medianas,
las frases que están hechas,
los que nunca saludan y los malos profetas.
Me fatigan los dioses bajados del Olimpo
a conquistar la Tierra
y los necios de espíritu.
Me entristecen quienes me venden kleenex
en los pasos de cebra,
los que enferman de cáncer
y los que sólo son simples marionetas.

Me aplasta la hermosura
de los cuerpos perfectos,
las sirenas que ululan en las noches de fiesta,
los códigos de barras,
el baile de etiquetas.
Me arruinan las prisas y las faltas de estilo,
el paso obligatorio, las tardes de domingo
y hasta la línea recta.
Me enervan los que no tienen dudas
y aquellos que se aferran
a sus ideales sobre los de cualquiera.
Me cansa tanto tráfico
y tanto sinsentido,
parado frente al mar mientras que el mundo gira.

Francisco M. Ortega, del libro Cuenta atrás.

Exhausted | Andre Kohn Fine Art

Exhausted, Andre Kohn

Reflexos

Apreta os dentes para darte conta de que todo vai moi lento para a mente que te posúe o corpo devorado por eclosións eléctricas fanche ofertas de verán e ti segues na fase 0 agardando que estoupe o que está descoidado e logo nunca pasa nada

non estoupa nada non cae o berce da sala branca na que todo era promocional falto de autenticidade dirixido por orquestras de publicistas mediocres e ti que vas facer no medio terás que participar

non estoupa nada nin sequera levanta a voz nin os ollos mira ao solo rústico peculiaridades de Galicia non estoupa nada evidentemente mellor pero así non teño razón e ti que vas facer métete xa no mundo

e eu quero ter razón todo o rato bate o peito a realidade non me convence eu teño razón non vou escoitar non vou facer vou seguir defunta deixando o meu oco a unha sustituta?

a unha impostora. Non. Vaite. Maldita sexas. Vaite. Déixame libre.

Reflejo

Aprieta los dientes para darte cuenta de que todo va muy lento para la mente que te posee el cuerpo devorado por eclosiones eléctricas te hacen ofertas de verano y tú sigues en fase 0 esperando que explote lo que está descuidado y después nunca pasa nada

no explota nada no cae la cuna de la sala blanca en la que todo era promocional falto de autenticidad dirigido por orquestas de publicistas mediocres y tú qué vas a hacer en el medio tendráss que participar

no explota nada ni tan solo levanta la voz ni los ojos mira al suelo rústico peculiaridades de Galicia no explota nada evidentemente mejor pero así no tengo razón y tú qué vas a hacer métete ya en el mundo

y yo quiero tener razón todoel rato bate el pecho la realidad no me convence yo tengo razón no voy a escuchar no voy a hacer voy a seguir difunta dejando mi hueco a una sustituta?

a una impostora. No. Vete. Maldita seas. Vete. Déjame libre.

undefined

Retrato de una joven, Modigliani (1918)

O peor que pode pasar e non o sabes

Canto tempo levarei durmindo… que hora é… xa me sitúo… ¿que pasou hoxe? ¿Que foi o que pasou que me retumban os miolos?

            Erguínme de mala hostia cos demáis e conmigo, erguínme moi cabreada, tanto que aínda me acordo: berrei, culpei, insultei, aborrecín, convertínme nunca persoa retorta e non sei moi ben como foi.

            Chegamos á residencia cedo, coma de costume, e estivemos agardando entre dúas sás de espera. Na primeira había unha señora coa cabeza rapada á que unha de bata branca saudou con familiaridade, e volvín a odia-lo mundo. Chamáronnos para cambiar de sá, alí esperamos calados, caladiños como os da procesión de Semana Santa, con algún intento de esnaquiza-lo xeo solidificado.

Chegou un coñecido do meu pai operado de cólon e mireille o periódico mentres el pasaba as follas facendo que lía. E chegou despois unha das “chicas de onco” – que soa a nome exótico de Sudáfrica polo menos-, chegou logo a doutora, a mesma rapaza con bata branca que cruzamos no despacho da secretaria. “En dez minutos estou contigo”, estará repasando a historia, xa tratan o paciente coma se fose da súa posesión emocional, agora nos pertences e de vostede pasas a ser ti, a miña nai empeza a entrar pola porta que a bota de casa e a resitúa nun espacio etéreo de batas brancas, goteos e salas de espera que pesan na mente coma chumbo fundido.

            Sentáronse meus pais enfrente da mesa, eu quedei nun segundo plano, inexistente, de pé, contemplando á muller que tiña diante e que de súpeto adquirira unha categoría diferente á que lle concedín antes, unha muller inmensa, empalagosa ou tremendamente doce, de grandes ollos azuis que morde o labio inferior continuamente. Fagamos un repaso da traxectoria hospitalaria, correción da idade que ven mal na tarxeta sanitaria e é un dato importante a ter en conta, de 67 a 74, ou 73, para min sempre será un enigma a idade da miña nai.

            Nun principio non hai por que desconfiar de que non che vaia sentar ben o tratamento, haberá que facerlle as probas pertinentes, só debes preocuparte en poñerte ben e coller forzas, forzas para que digo eu mentalmente, que non sexa para perdelas, se acaso para invertilas. Así e todo, miña nai con mala cara, cara de cero alongado cara abaixo, unha mala cara que me cabrea, pónme alerta, éntranme ganas de tirarme pola fiestra máis próxima, a poder ser que estea aberta, non quero facer esforzos que padezo de espalda.

¿Onde está a verdade, onde a mentira?

            Non entendo nada non entendo nada seguimos inmersos en roteiros protocolarios, en dúbidas escuras.

            Volvemos á quinta planta, esta vez de visita, miña tía que rompeu unha cadeira, somos “los pupas”. Imos no ascensor, fascínome da capacidade que desenrolei para orientarme pola residencia, entra unha camilla (padiola) e imos todos comprimidos na esquiniña do ascensor que queda libre, meu pai, miña nai e eu, e un señor alleo polo medio de nós, tamén recollido como pode. Primeira parada na segunda planta, que vai sair a camilla, temos que saír nós tamén para que poida saír ela, escoitamos gritos e choros, que escuro está no pasillo, miro ao lado e alí está a escea desgarradora que a min nin me inmuta, unha nena tirada no chan que se contorsiona involuntariamente de cando en vez e ten dificultades para respirar, que me pasa, son unha pedra, os que supoño familiares abrázanse separados e choran, unha muller de uniforme azul mira querendo decir algo, non sei que, sae a camilla e cando imos volver a entrar os catro no ascensor para escapar da molesta escea volve o celador pedíndonos o ascensor, debe volver a por outra camilla de urxencia para a nena.

Así que alí quedamos, forzados outra vez a contempla-la paranoia que hai nesa habitación sen porta do lado do ascensor.

Que facer se se pode facer algo, mirar non mirar, vou non vou, o home alleo do ascensor que se apretou connosco adiántase cara a escea e detrás imos meu pai e eu. Achégase ao grupo de familiares e lle pon a man no hombro ao home que abraza á muller que chora, que leva un xersei amarelo e un xesto contraído en sufrimento mentres a nena segue soa sen máis vixiancia que os ollos da do uniforme azul e os meus, que non poden mirar para outro lado.

Canto máis me achego máis comprendo que o correcto é recuar, así o debe de entender tamén meu pai que súbitamente da media volta, mirámonos fuxitivamente e voltamos xunto á mamai que esquecimos por segundos, que quedou sentada nunha silla de hospital enfrente do ascensor, está mirando de lonxe e chora coma se fora a súa dor, comprímeseme o corazón e volvo a odia-la vida por estes malditos momentos, escachou a pedra, agora son aire estancado. Enfádome e prohíbolle chorar a miña nai, mañá heille por diques ó mar.

            Saímos do hospital e lembro con rabia que esquencín pedir o xustificante para o curso do INEM que comecei hai dúas semanas, teño que voltar á consulta, casi paso, prefiro ir para casa a cura-la mala leite escupindo ao ceo ata que quedo durmida e anestesiada despois de facer algunhas cousas da casa e limparlle a ferida de abaixo a miña nai que, por certo, volve a estar infectada, o que suporá un novo ingreso no hospital.

            Dentro e fóra, in and out, hai unha delgada liña intermitente que aparece e desaparece tentando diferenciar o meu mundo interior do meu mundo exterior buscando solucións imposibles a cuestións implantexables.

            Os cans dos veciños non paran de ouvear, debe ser certo eso que din de que os animais sonche clavadiños aos donos.

            Hai unha ferida infectada que supura, a mesma de antes, dor de ósos, eu aquí tirada inflándome a petas, así ata que revente, mañá hei ir cargarlle a tarxeta de televisión á miña nai para que poda segui-la voda real, o acontecemento do ano según para quen (…) Nunca chove ó gusto de todos: mentira. Cando chove despois de quence-lo sol á esgalla todo o mundo enteiro séntese aliviado.

            Estou a soñar que estou esperta. Son unha rapaza normal e corrente que fai as súas cousas de rapaza normal e corrente. A paisaxe é lonxana e sen embargo son capaz de senti-la ledicia de quen pode durmir tranquilo, ou embriagarse a gusto. Abro un ollo e vexo que aínda son as cinco da mañá. Quédanme tres horas para seguir a recordar como era cando era libre. Esperto confusa co sonido do espertador de fondo e todo volta á cabeza outra vez coma fai sete horas. Eu racionalizo as emocións, as reparto analíticamente e conclúo, coma os vellos nos enterros, que non somos nada.

            Xa cheguei á sala de espera da doutora. Cinco minutos, dez minutos, cuarto de hora. As once e media. Teño que voltar para clase ás doce. Unha señora mayor conta a outra as súas andanzas tras tempo sen verse “¿E casaches?” “Sí muller, hai corenta e catro anos…” Mirámonos entre nós e botamos unha risiña, a señora explica onde vive, á dereita despois da gasolineira, bota en falta ir sachar que xa non pode, danos a risa outra vez, a interlocutora dille que no seu caso non é para tanto, máis risa.

Enseguida o entorno vóltase lúgubre, o home que está sentado enfrente de min ve impacientado como sae a súa doctora da consulta, saúda e vai cara o fondo. Dille o home á muller “Aínda vai para alá” “¿E logo tes présa? Porque eu non teño ningunha…” contéstalle a muller. Pois eu sí que teño présa, moita présa. Peto na porta, “Un momento”, outros cinco minutos, dez minutos, chaman ao señor que de repente vóltase pouquiña cousa, a menos dez abre a da miña nai “Estaba atendendo unha consulta telefónica”, xa, somos moitos, e o que falamos nesa consulta aínda non teño forzas para poñelo.

            Houbo na miña vida unha paréntese de catro días, catro días enriba dos dous anos que levaba morta, catro días escondida no lecer forzado que distrae a mente contra vento e marea.

Berráronme o peito e a gorxa ó ritmo dunha voz ferida e guitarras impecables, enredoume a ansiedade de tolear e ser falsamente feliz, anhelei a artificialidade coma quen busca auga no deserto, expreseime coma se fora libre e chorei despois cando me vin presa de novo, chea de cadeas e metralla, empurrada contra un muro feito de silvas, de parede rugosa, con culebras nos furados que se me arriman ás orellas. Sinto que teño que escapar como sexa e, cando o fago, comprobo estragada que tampouco era esa a solución, que a solución é quedar alí mirando por outro prisma ata que descubro de novo que errei outra vez, que me volvín a trabucar e o tempo bule mentres fico sentada no muro facendo probas para decidir cara onde teño que tirar de cada vez.

A crónica dunha morte anunciada non fixo máis que extraviarme de vez.

Estaba queda diante do ataúde da súa nai. Ansiaba ir durmir, que tanto rollo para nada, se total cando chegara a casa todo ía estar coma sempre. Cría que todo formaba parte dun escaparate para os familiares e os amigos, que eles realmente sabían que non pasara nada, que todo estaba xa solucionado, como se a miña nai curase en vez de morrer.

Pasei a noite tirada polos sofás do tanatorio, escoitando as lerias insustanciais das miñas tías coma música de fondo de banda sonora orixinal e, cando se fixo de día, comprendín o amargo desencontro que me estaba poñendo en bandexa de prata a vida. Chorei cunha pena descoñecida ata entón, estaba descubrindo o sentimento de perda que ía a pasar a formar parte de min para o resto dos meus días.

             De cero a mil, de todo a nada. Cando cheguei á casa si que estaban as cousas coma sempre, todo coma sempre, coa salvedade do osíxeno que xa non facía falla, -claro evidente, mamá xa non o precisa – pero cando chegou á porta da habitación ela xa non estaba alí, estaba a cama feita coa almofada que lle comprara unha das súas irmás para que estivese máis cómoda; colleu a almofada e alí estaba o timbre, o chamador polo que a nai lles chamaba cando precisaba algo… ¿onde vai mamá? Mamá morreu, morreu, morrer é non estar, pero non estar nunca máis, non non estar coa idea de volver, ata que pasara un mes ou así non me din conta de todo. Da enfermidade, da morte, do enterro, do duelo. De que prepararse para o enterro non é coma cando se preparaba para saír de festa cos amigos.

De que cando algo así pasa o mundo da unha volta tan grande que xa nada volve a ser o mesmo.

Plandemia

Estoupou nos hospitais nos supermercados escondeuse nas escolas e nas fiestras e balcóns

no meu caso dende a fiestra vin pasar os días e as caras languidecentes como a miña mirábamos ansiosos buscando respostas sen saber moi ben as preguntas

dende a fiestra correndo as cortinas na coruña os balcóns son para señoritos eu son proletariado a tope así que non quedou outra que soñar cunha casiña con campo e mirar en idealista

os primeiros quince días en shock recontando mortes e cadáveres de antaño, pantasmas que viñeron saudar e aínda están hoxe conmigo de visita

non os dou botado, ás veces parece que si pero rebrotan

quince días pasaron pronto, e logo outros quince, e quince, e de súpeto xa é xuño e onde está a primavera

crise e contracrise crítica rabia medo xulgar culpa medo o que queda no poso sempre medo, principio e final de todas as saturacións contracorrentes socializadas

todo formaba parte dun plan redentor esperpénticos remorsos e grandes fitos no recorrido enchido de vereas tantas grandes e tantas pequenas traballo nai hernia pandemia o plan era revivir e revivirme

saírme do espello deformado no que me levaba mirando tantos anos

Plandemia

Estalló en los hospitales en los supermercados se escondió en las escuelas y en las ventanas y balcones

en mi caso desde la ventana vi pasar los días y las caras languidecientes como la mía mirábamos ansiosos buscando respuestas sin saber muy bien las preguntas

desde la ventana corriendo las cortinas en la coruña los balcones son para señoritos yo soy proletariado a tope así que no quedó otra que soñar con una casita con campo y mirar en idealista

los primeiros quince días en shock recontando muertes y cadáveres de antaño, fantasmas que vinieron a saludar y aún están hoy conmigo de visita

no los doy echado, a veces parece que sí pero rebrotan

quince días pasaron pronto, y después otros quince, y quince, y de pronto ya es junio y dónde está la primavera

crisis y contracrisis crítica rabia miedo juzgar culpa miedo lo que queda en el poso siempre miedo, principio y final de todas las saturaciones contracorrientes socializadas

todo formaba parte de un plan redentor esperpénticos remordimientos y grandes hitos en el recorrido lleno de caminos estrechos a veces grandes a veces pequeños trabajo madre hernia pandemia el plan era revivir y revivirme

salirme del espejo deformado en el que me llevaba mirando tantos años

Suspiros de sal: Muchacha en la ventana - Salvador Dalí - Historia ...

Mujer en la ventana, Salvador Dalí

Insolación

Rescatando favoritos…

Galicia Poética "antolloloxía"

Insolación ao caer no Londres do drama
derrétense os tentáculos ferroviarios
Essex Kent Surrey
o inglés por diante do propio idioma
especula a lingua
fai oído

Perde a estatura literaria e cae na tenda de chocolates
rompe a mesura sen received accent
entre un mercadillo célebre e o barrio de millonarios
acolledora estampa
esto si que se parece a Europa.

Léonard Misonne – Londres, 1899

Ver la entrada original

TRISTURA DESCARNADA (NON MIRES AO PASADO)

Póñome do revés sen ter dereito

buscando nas fragas o sombreiro de frores marchitas que caeu unha noite de Venus sen excusa ningunha

lembras?

Chove de novo a secas

como se non fixera falta existir e todo fora un recordo de Londres

imos facer maxia de vinte xeitos distintos

pero non no pasado

eu aí non quero volver.

Vermeer y la chica del arete de perla - La Mente es Maravillosa

La joven de la perla, Johannes Vermeer (1667)

Osadía

O fermoso do sinxelo sen distancias polo medio

xa o verás, aínda que esteas amarrada a unha fantasía que escupe lume

vai ser un día glorioso. Un día no que crearemos a oferta e a demanda de sorrisos e fresas.

En cinco, catro, tres

o pé machaca por dentro do dedo gordo

dous, un

cala, cala, teño medo

cero, veña, imos!

Non o rumies desapreta os dentes libera a electricidade do peito que cando o demo vixía máis vale tarde que nunca.

instrospección

sente sente ata oito veces nove días

lamenta o día dez eleva o ánimo o doce

e tira millas ata o aniversario con chocolates e fresas

sente sente enmascarados os medos dilatándose concentrándose espirais con cores difusas

blandas formas

por detrás do ollo esquerdo amaga unha serpe que envolve ata os ombreiros encollidos

ansiedade

a túa cara ten forma de ansiedade o teu estilo despreocupado que preocupa preocupa porque es o desatino e logo os demáis que miran? non fan nada

observan calados miran as formas blandas aí volve a serpe pola nuca sube ata a orella Dalí faría un cadro sinuoso El Bosco un tríptico colgable no mosteiro dos arrepíos

que mirades con esas caras de cera? quítanvos os valores a cambio da nómina e tan agradecidos

quero aprender a non sentir a serpe quero aprender a negar a natureza a tomar unha caña na terraza dun bar como se nada pasara e como se todo fora un mal soño.

instrospección

siente siente hasta ocho veces nueve días

lamenta el día diez eleva el ánimo el doce

y tira millas hasta el cumpleaños con chocolates y fresas

siente siente enmascarados los miedos dilatándose concentrándose espirales con colores difusos

blandas formas

por detrás del ojo izquierdo amaga una serpiente que envuelve hasta los hombros encogidos

ansiedad

tu cara tiene forma de ansiedad tu estilo despreocupado que preocupa preocupa porque eres desatino y después los demás qué miran? no hacen nada

observan callados miran las formas blandas ahí vuelve la serpiente por la nuca sube hasta la oreja Dalí haría un cuadro sinuoso El Bosco un tríptico colgable en el monasterio de los horrores

qué mirais con esas caras de cera? os quitan los valores a cambio de la nómina y tan agradecidos

quiero aprender a no sentir la serpiente quiero aprender a negar la naturaleza a tomar una caña en la terraza de un bar como si nada pasara y como si todo hubiera sido un mal sueño.

Sol de la mañana - Edward Hopper - Historia Arte (HA!)
El sol de la mañana, Edward Hopper