A luz ámaa calquera

amósame a túa escuridade.

****

La luz la ama cualquiera

enséñame tu oscuridad.

Inconsistencia

 

Que noite tan longa e tan solitaria mirando a tele e véndote en soños

desexando transformarme en vídeo con memoria programable

ou mellor en DVD para lembrarte en estéreo dolby sorraund

e tocarte nos recordos coma se foses unha ledicia sedosa omnipresente

 

(ai, como doe esa voz

as feridas da alma na faciana)

 

Quero que sexa mañá para verte e esa é a miña estratexia a curto prazo e

como unha promesa de sangue

sereiche fiel ata a morte e esa é a miña estratexia a longo prazo e

dareiche a loita que me queda

 

hoxe por min mañá por ti

agora tócache a ti aínda que de min só poidas coller estes cinascos

 

Así e todo

cando marcho do teu lado sinto culpa das cousas tebrosas que poidan pasar

vexo dor, feridas abertas, sangue

abro as fiestras pero todo permanece inmóbil

vexo gritos, rabia, choros, tolemia

vexo escuridade, esa escuridade que non me deixa libre

que me colle polos pelos

tembelequéame a perna no coche agárroa non me deixo

e nada

confundo as cores

(¿onde están as luces?)

 

O tempo vaise vestindo de eternidade que xa pasou,

ignaro do pasado sen pausa e sen forma

quedamos todos presos

ando sen rumbo, peonza sen corda

férvenme as entrañas, láianme os ósos…

 

…¡ai, mamaíña, ergue a mirada!

obras de arte nighthawks yasunari

Sen título, Ikenaga Yasunari (2010)

Da morte dos soños

Algún esquema ao mellor sería de axuda

fóra do despacho arranxo un pouco o pelo

repasa-los escritos

pensar neles

non poñerme nerviosa

ánimo veña ti podes

desenvolvendo mentalmente a exposición.

 

Pasos interrompen o estado nirvánico

granos na cara empaquetados nunha estética desaxustada para as súas idades santo deus que pintas

un con cara mofletona de mal cutis co pelo engominado pegado detrás das orellas senta co seu maletín reciclado dalgún congreso da universidade apoiado nos xeonllos

a outra servicial noiva-secretaria discreta eficiente pack completo de muller multiusos

mírame tímidamente por detrás dos lentes do século pasado

esboza un sorriso nervioso e senta.

 

Reprime as aspiracións, nena, non empuxes

O rapaz fala por el e por ela

 

Tenta asesorala con certo paternalismo autosuficiente que me incomoda.

Míroa. Danme ganas de collela da man e bulir lonxe.

Non procede.

 

Fago un intento por conectar

que tal o verán, fúchedes a algún sitio especi…

“Si, a Londres, como todos los veranos”,

he he he vaia, eu a Ortigueira.

 

Miro as facianas clónicas dos interlocutores que permanecen impasibles

encollo a cabeza e quedo calada.

Apatía tenebrosa.

 

Chaman do despacho.

Érguense dos seus asientos. Liturxia.

 

Quedo soa

Miro aos lados

Non encaixo alí, hai moitas esquinas que apretan

Esquinas no pasillo, nos despachos, nas paredes.

Nas miradas.

 

Oio o meu nome, eco

hiperamable e sorrinte recibo as instruccións

tres meses no extranxeiro

cun tema que “vai ser o futuro”,

compro motos

a procesión vai por dentro

ui ui

 

Intelectualmente esforzada perante tres anos que han ser cinco

cuestión de motivación, non, de acitude era, de merda que te paríu

procesamento mental de catro milésimas de segundo,

isto ule a chamusquina,

comezo a tremer, coma que vai un pouco de frío, non sí?

 

Vai.

É o alento da morte dos soños.

Q train, Nigel Van Wieck

España morta II

Amarrada a pata con cinta de embalar
patéticos intentos de reconstrucción
nostalxia da imposición

mellor vivir na penuria
acumula medicación
pastillas que non ha tomar nunca

soa

cos fillos en Barcelona Madrid London

chaga na boca
encía leucoplásica
inflamada

pelos negros duros no bigote

ruindade miserable franquista
que nos fixeches?

que somos agora?

O olor a crema hidratante non é dabondo para disimular a podredume que te envolve.
Aquí, alí

en todas partes.

Resultado de imagen de pinturas negras

Pinturas negras de Goya

España morta I

O ollo do coello mira en capicúa morte
petrifica a cona da vella verte ouriños
na alfombra desgastada conservada inerte polos siglos de los siglos
raído escenario de mobles de posguerra
o Cristo na cabeceira que vele por nós no nome do pai
dofillo
doespíritoinsanto

facía sol
pero estaba
tan escuro.
-Arriba persianas, fóra da cova
-Non quero
Nonquere.

Resultado de imagen de goya pinturas negas

Pinturas negras de Goya

Expectativas

A vida non para e a morte forma parte desta vida

cabalga o equinoccio copula o solsticio

poder integrar estes sentimentos contrapostos

e non afundir no medo atroz

alusións eufemísticas que camuflan o cotidiano

en terror gótico ou en desesperación crónica.

 

Problema de expectativas

voraces parvadas.

 

Como se a morte fose un síntoma de algo

non unha realidade en si mesma

ponlle a sortella e míraa de fronte

que hai que coller folgos

ser consciente do principio e da fin das cousas

do principio e da fin das circunstancias

integrar a morte na vida

sen dramas

(…)

 

Sube e baixa.

Unha tempada ben

outra peor, cada vez máis peor

pero nin o nota.

 

Xa o notarás, xa

xa o notarás cando queiras contarlle algo a túa nai

e ela non estea.

 

Expectativas

La vida no para y la muerte forma parte de esta vida

cabalga el equinoccio copula el solsticio

poder integrar estos sentimientos contrapuestos

y no hundirme en el miedo atroz

alusiones eufemísticas que camuflan lo cotidiano

en terror gótico o en desesperación crónica.

 

Problema de expectativas

voraces estupideces.

 

Como si la muerte fuese un síntoma de algo

no una realidad en sí misma

ponle la sortija y mírala de frente

que hay que coger fuerzas

ser consciente del principio y del fin de las cosas

del principio y del fin de las circunstancias

integrar la muerte en la vida

sin dramas

(…)

 

Sube y baja.

Una temporada bien

otra peor, cada vez más peor

pero ni lo nota.

 

Ya lo notarás, ya

ya lo notarás cuando le quieras contar algo a tu madre

y ella no esté.

 

Resultado de imagen de mujer con niño en la playa sorolla

“Saíndo do baño”, Sorolla (1915)