Pechar os canais

Desaparecer, non deixar nin rastro. Que non me volvan ver, que non me escoiten. Levádeme de aquí.

Se puideras ir atrás cosas mesmas circunstancias… Cres que o farías distinto?

Frecuencias de telefonía móbil. Nostalxia.

Eras especial, e agora. Eras especial, sobre todo se chovía. Eras especial, e agora. Como poderías sabelo.

Non.

Non se pode forzar, bloqueo sen tregua.

Coñezo esa mirada. Xa está. É o momento de volver a casa.

Anuncios

Amores nenos

Rescatando favoritos…

Galicia Poética "antolloloxía"

Tropezo coas cousas, cos sentementos coa cadeira na cociña

déixome desvelar polas ambivalencias

e ti apareces co teu mozo novo ben vestido e caladiño

moito che gustan os rapaces ben vestidos e caladiños

así podes falalo todo ti

non dixo nin mú

pero movía a cabeza en sinal de aprobación pena desencanto.

Ía un calor épico coma nos bós tempos

aqueles nos que xeaba e facía frío ata febreiro e despois chovía, e ventaba, e chegaba maio e era o mes das frores

onde van as frores, que xa abriron e xa pecharon varias veces no ano

e velaí chegaches ti coa túa melena

el co seu floco de cabelo sobre a fronte que guapo

eu cortaba o pelo para parecer maior pintaba os beizos

poñía os zapatos da miña nai case morta

e non se me ocorreu outra cousa que pedirlle au teu rapaz aquela tarde

a escondidas dos…

Ver la entrada original 207 palabras más

Respirar baixo a auga

Quizá veña darnos a benvida o amo

o sistema extráxollo da mente e así o recrea… non deberías estar aquí

non deberías ter una copia de ti

non construiches o mundo

Porén

ti es o sistema que controla este sitio

versións de ti mesmo copias fieis do aparato de control

segredos, mentiras, decisións

darías o que fora por el?

 

 

O peor rival

E agora que.

Tiña que mantelo quietiño, calmo

era necesario ser eficaz para sumirse nun letargo profundo sen sonos.

Escoitábase a respiración pesada acompasada narraba unha voz en off nunha lingua descoñecida que podería ser dalgún dialecto asiático

Beizos vermellos latexantes faciana branca pálida ollos pechados

Vai morrer. Violíns. Vai morrer.

Elixe o destiño. Loita. Violíns. Loita.

E agora que.

Retornada

Hei volver.

Seguramente hache pillar por sorpresa, pero hei volver.

Agóchate na cuneta cando me vexas pasar

non quererás cruzarte conmigo despois de todo o que foi

non quererás ter que mirarme aos ollos e dicirme “ola”

“que tal che vai”

“tanto tempo”

ou calquera outra expresión vacua que non quere dicir nada.

Por eso, cando me vexas volver

-porque hei volver-

agóchate no outono e ponte a bo recaudo

que eu para ti xa non estou.

Sálvate

Rescatando favoritos…

Galicia Poética "antolloloxía"

Reciclar a catástrofe

repousa no cadaleito sen proporcionalidade

monosílabos

cuestións cotiás e propósitos de enmenda

un paradoxo

dous paradoxos

tres paradoxos

anestesiada

centrifuga o medo en suspensión

escapa coa mente

o submundo palpita e doen as follas metacéntricas.

Pecharlle os ollos sen que opoña resistencia

está a súa morta presencia morta dende hai 10 anos

que eu lembre.

-Arriba persianas, fóra da cova

-Non quero.

Nonquere.

Batirse no laberinto.

Aínda non.

Resultado de imagen de habitacion arteVan Gogh, La habitación en Arlés, 1887

Ver la entrada original

Galeguizame

Son capaz de ver baixo a auga

verto bagoas en termos evolutivos

e logo volvo a normalidade.

Vacacions. Sen anuncios. Sen instamoments.

Sen tiles.

Que me condeen os estudosos das linguas, que me lapiden en publico

que me identifique a ciencia e me reconstrua en certas epocas do ano:

serei feliz normativizada.

@galiciapoetica

 

 

Despedida

Un sombreiro na cabeza con flores marchitas asumindo o encontro

pensando poesía poetúa poemiña

versando o descalabro que non había de vir nunca

ou igual si pero que importaba agora

fáiseme raro verme tan distinta e ver aos demáis tan iguais

coa pioga xunguindo a loucura

que duro atopar acougo nesta contorna fúnebre

fáiseme raro falar coas nenas amigas

que xa non son nenas nin son amigas

reproducións a escala

mutacións

pero elas non son

que non me enganen:

xa non estamos

 

amargados encontros e desencontros

frívolos choques de mans

amigos atrapados no tempo,

canto vos quixen!

 

Despedida

 

Un sombrero en la cabeza con flores marchitas asumiendo el encuentro

pensando poesía poetuya poemía

versando el descalabro que no iba a venir nunca

o a lo mejor sí pero qué importaba ahora

se me hacía raro verme tan distinta y ver a los demás tan iguales

con la correa ciñendo la locura

qué duro encontrar reposo en este entorno fúnebre

se me hace raro hablar con las nñas amigas

que ya no son niñas nin son amigas

reproducciones a escala

mutaciones

pero ellas no son

que no me engañen:

ya no estamos

 

amargados encuentros y desencuentros

frívolos choques de manos

amigos atrapados en el tiempo,

¡cuánto os quise!

Agenda Semanal Campus UAM-CSIC