atrapamento

pode que sexa o gris do día o gris do cemento que vexo pola fiestra dende hai dous meses dous camiños dúas direccións

o gris das nubes grises de Galicia gris Galicia esta tería que ser unha cor do Pantonario unha cor do espírito cando dentro vai frío e logo fora vai morno do sol que non opina nin transcribe

pode que sexa pode ser o gris do pensamento escuro ténebre noctámbulo que vai e ven xa hai tempo máis aló do confinamento tampouco lle imos botar toda a culpa á puta pandemia, ante todo sinceridade e máis con unha mesma

o gris xa estaba o gris en Galicia aquí é intrínseco á vida

o gris en Galicia é a vida

e a morte

é o atrapamento que resoa

epokhé

non hai xuízo só paréntese. Mirada sostida, imperturbable. Ataraxia. Os gregos xa o sabían

cansazo de tanta mentira farsa pantomima teatral que pouca gana de atender ás superficialidades que pouca gana de escoitarte doutro lado do teléfono.

Caspar David Friedrich: paisajes alegóricosDescubrir el Arte, la ...

El monje frente al mar, Caspar David Friedrich (1809)

COnVIDa

De súpeto cambiou o mundo. Detívose a vida, as fiestras enchéronse de caras de pánico que miraban a rúa baleira.

O apocalipse levaba a VIDa no seu nome, fumos quen de velo?

Os gobernos pelexaban en diatribas políticas con decisións de pouca altura e fondo calado, a xente nas fiestras. Nos hospitais, nos supermercados. Nos autobuses indo a traballar co medo na médula.

A miña mente cavila. Voltas concéntricas, lembranzas saturadas de cando foi a última vez que.

E logo o que virá. Escoller os xestos fermosos por encima dos egoístas opacos. Difícil tarefa.

Escoller o amor por riba do odio. Exercicio de autocontrol por permanecer humana.

Escoller o amor. O amor en tempos de pandemia.

COnVIDa

De repente cambió el mundo. La vida se detuvo, las ventanas se llenaron de caras de pánico que miraban a la calle vacía.

El apocalipsis llevaba la vida en su nombre, ¿seremos capaces de verlo?

Los gobiernos peleaban en diatribas políticas con decisiones de poca altura y hondo calado, la gente en las ventanas. En los hospitales, en los supermercados. En los autobuses yendo a trabajar con el miedo en la médula.

Mi mente cavila. Vueltas concéntricas, recuerdos saturados de cuándo fue la última vez que.

Y después qué vendrá. Escoger los gestos hermosos por encima de los egoístas opacos. Difícil tarea.

Escoger el amor por encima del odio. Ejercicio de autocontrol por permanecer humana.

Escoger el amor. El amor en tiempos de pandemia.

PD: “Convida” é unha forma do verbo “convidar” en galego, que significa “invitar”. Convidémonos ao amor. Convidémonos á VIDA.