Batalla naval

Claváronselle os talóns dos pes no asfalto e logo que pasou pasou que a rúa enchiuse de xente e o ceo botou a esplotar, todo eran luces e olor a pólvora

caíu no que tanto rexeitou a molestia fíxose dor e logo que pasou pasou que non chegou a máis e fíxose pequeniña e despois pum pum e aplausos.

Ninguén saberá nunca o que sofres. Garda no peto e maldita sexa. 

Sobre todo cando te sintas soa

Fuxe da xente que non che dea esperanza

nin agarimo nin tempura

fuxe dos tempos escuros

das noites sen lúa

non entreabras a porta aos remorsos nin aos tempos pasados lonxanos

non te escoites tremer a ti mesma se non é de ledicia e ganas polo que vai vir

polo que está vindo. 

Sobre todo cando te sintas soa

aí mira á fronte máis segura que nunca.

Muller con vestido amarelo, Max Kurzweil (1899)

A persistencia da memoria 

De súpeto fixo calor

sen preámbulos e con coincidencias

xa unha non sabía onde meter tanta morriña morna

derretíanse as lembranzas

escorrentábase a familia pola fiestra

esgotábanse os prantos deixándose caer pola mesa da cociña

todo se tornou praia verbenas mantas na herba

tinguido por un liviano fume de sono. 

A persistencia da memoria, Dalí (1931)

Vaise apagando

Apacible estática distante postaliña inflamada

afástome atrapada entre barrotes de poliuretano

e xa non saberei o que sería bicarte nos mediosdías

nin conter o alento escoitando subir as escaleiras

ou finxir que estou de aniversario

e que sinto o mesmo que hai 15 anos.

Resultado de imagen de triste foto